Der Vierte
Leut' gibt's auf der Welt! Man sitzt im Schottenkeller, hat schon gezahlt und will den Rest seines Viertels »Spezi« in Ruhe schlürfen. Da kommt einer, setzt sich mit einem vollen Glase neben hin und hebt also an: ». . . 'tschuldig'n S' schon, was trink'n S' denn für an?« »Einen Spezial.« »Na, den trink' i net, i derf nur an Heurig'n trink'n, i derf net misch'n, mir hab'n schon im Melkerkeller an Heurig'n trunk'n, aber weil i da grad vorbei geh', denk' i ma, kaufst d'r no a Vierterl, wer waß, was murg'n is! D'r Mensch is ja d'r reine Nixnet auf d'r Welt – is a so oder net?« »Na ja, wie man's nimmt.« »Na, na, Herr, dös is net a so, wia ma's nimmt, dös is schon a so: d'r Mensch is heut' da und murg'n net. Sehg'n S' bei mir is a so – um a Haarl Haar hat's g'fehlt und i war heut' net mehr da und gestern aa net und vurgestern aa net. . . .« »Na also, sind S' froh!« »Dös bin i aa, – aber so leicht derf ma dös net nehma, wia Sö, auf ja und na kann S' Ihna aa hab'n. . . .« »Ich dank' schön, Sie sind ja ein recht angenehmer Nachbar!« »Ja Herr, i derf so red'n, denn i wir Ihna jetzt was sag'n: ›Sö kennan mi, aber i kenn' Ihna net‹ – – ja, ja schau'n S' nur: i kenn' Ihna net, aber Sö kennan mi!« »Daß ich nicht wüßt. . . .« »Na, dös is gar net so merkwürdig, i kenn' Ihna net, aber Sö kennan mi!« »Ja, von woher denn?« »Les'n S' die Zeitung? »Natürlich.« »Alle Tag?« »Freilich.« »Also, dann